Carina Pullens

Sinds 2009 ben ik betrokken bij het Comité Maastricht-Niou. Het Comité kende ik door vrienden met wie ik in Burkina Faso ben geweest. Sinds die vakantie heb ik wel wat  met dat West-Afrikaanse land.

In februari 2007 ben ik samen met mijn Maastrichtse roeivriendinnen Madeleine Inckel en Willemien Lenders in Burkina Faso geweest. Zij vroegen me of ik het goed vond om een dag van de vakantie te besteden aan het bezoeken van de groentetuinen van Méguet. Tot op dat moment wist ik eigenlijk niets van de Stichting Comité Maastricht-Niou. Ik woonde toen net twee jaar in Maastricht. Ik wist wel dat Madeleine en Willemien “iets” hadden met Burkina, maar niet zoveel meer dan dat. Het bezoeken van een ontwikkelingsproject leek mij zonder meer interessant.
Het was voor mij de eerste keer om in Afrika rond te reizen. Burkina Faso heeft op mij een geweldige indruk gemaakt. Het landschap, de mensen, het verkeer, de drukte in de hoofdstad Ouagadougou: het waren allemaal onvergetelijke ervaringen. Zo ook het bezoek van de tuinen van Kabouda en Tanghin, het bezoek aan de toenmalige bouwplaats van het opleidingscentrum André Rieu en de gesprekken met Pierre Kaboré. Er sprak een enorme spirit uit: de mensen lieten met trots de resultaten zien van hun tuinen, van hun werk. Ik weet nog dat ik toen dacht: “wow, jullie doen echt goed werk met die stichting”.
Pas na dit bezoek is gesproken of ik actief betrokken wilde zijn bij het Comité Maastricht-Niou. Als redactielid van het Niou Nieuws probeer ik een bijdrage te leveren aan het werk van het Comité.